W grudniu remont gmachu był na ukończeniu i rozpoczęto urządzanie kawiarni, co trwało do lutego 1940 r. W tym czasie [Arnold] Szyfman w wolnych chwilach przeglądał i porządkował archiwum Teatru, niszcząc wszystko to, co wydawało mu się podejrzane lub zbędne. Pracował w futrze i rękawiczkach, gdyż od Bożego Narodzenia, kiedy to skończył się zapas koksu, gmachu nie opalano. Woda w kranach zamarzła, rury popękały, a lokalne powodzie pojawiały się w coraz to innych częściach z takim trudem remontowanego budynku.
Edward Krasiński, Teatr Polski w Warszawie 1939–2002, wydawnictwo Teatru Polskiego, Warszawa 2002.
Opcje dostępności
Użyj przycisków poniżej, aby dostosować wygląd strony do swoich potrzeb.
