piosenka przy kawie w cafe bar Sztuka

Nigdy nie pozwalano mu odejść bez fortepianu, dopóki nie zagrał Oleandrów. Zmienił tekst i uparcie śpiewał w czasie przeszłym:

Piękny był Wisły brzeg

Choć snuły się andry,

Ale najpiękniejsze,

Ale najpiękniejsze,

Były Oleandry.

I znów ostatnia strofka uderzała jak wyzwanie:

Złoci się Wisły brzeg,

Szumią oleandry,

Słońce nad Krakowem,

Słońce nad Krakowem!

Hej, wstawajcie andry!

Wacław Zagórski, Spotkania wojenne, w: Ostatni romantyk sceny polskiej. Wspomnienia o Leonie Schillerze, wybór i oprac. J. Timoszewicz, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1990.