Profil artystyczny Paradis był modernistycznym, pięciopiętrowym lokalem o bogatej przedwojennej historii muzycznej. Jego dwupoziomowe wnętrze – z lożami na górze i kręgiem do tańca na dole – tworzy naturalne warunki do widowiskowych występów. W czasie okupacji funkcjonował krótko jako lokal polski, szybko stając się nur für Deutsche.

Artyści i repertuar Przed wojną i w początkach okupacji grała tu orkiestra Jana Ziółkowskiego z rozbudowanym układem (trębacze Ciesielski i Hagen, saksofoniści Roszkowski i Rosołek, pianiści Złotnicki i Wodiczko), prezentująca muzykę salonowo-jazzową. Wcześniej Paradis był miejscem debiutu Wiery Gran (1934), koncertów Artura Golda i Jerzego Petersburskiego, orkiestry Franciszka Witkowskiego. Paradis jest też miejscem, gdzie po raz pierwszy usłyszano i tańczono tango Notturno.

Klimat i grupa docelowa Paradis przyciągał młodzież i młodych oficerów, oferując dancingi w spokojnej atmosferze i muzykę chwytając w locie premierowe szlagiery. Był miejscem demokratycznym i żywym kulturalnie – aż do momentu przejęcia przez Niemców.

Unikalne cechy Paradis przeszedł do historii przede wszystkim jako miejsce artystycznych początków Wiery Gran – jednej z największych gwiazd polskiej estrady. Jego bogate, przedwojenne życie muzyczne czyni z niego ważny punkt na mapie warszawskiego jazzu i rozrywki, choć okupacja brutalnie i nieodwracalnie przerwała ten rozdział.