Profil artystyczny Kameleon miał profil jazzowo-swingowy o wyraźnie młodzieżowym i podziemnym charakterze. Był miejscem, które w szczególny sposób łączył funkcję muzyczną z konspiracyjną – może bardziej niż jakikolwiek inny lokal Warszawy. Słynął z „Podwieczorków przy kawie” i niedzielnych „Poranków jazzowych”, które stały się instytucją wśród warszawskiej młodzieży podziemnej.

Artyści i repertuar W październiku 1941 roku wystąpiła tu Jazz orkiestra Braci Motylińskich – gorących patriotów i konspirantów, którzy wkrótce za odegranie hymnu narodowego w pobliskiej Kaukaskiej zostali aresztowani przez gestapo i rozstrzelani. Ich historia stała się symbolem postawy muzyków-patriotów traktujących scenę jako miejsce oporu. George Scott grał w Kameleonie podczas „Podwieczorków przy kawie” regularnie, a jego niedzielne poranki jazzowe stały się instytucją. Dyrygował po amerykańsku, w stylu Glenna Millera, nadając występom autentyczny zachodni sznyt.

Klimat i grupa docelowa Kameleon był przede wszystkim przestrzenią młodzieży konspiracyjnej. Jazz pełnił tu funkcję terapeutyczną i wspólnototwórczą – był momentem oddechu między akcjami, miejscem spotkania ludzi złączonych wspólną walką. Łapicki opisał znamienną sprzeczność tamtych czasów: podziemie pozwalało na kawiarniane występy, bo kawiarnia to nie teatr – to samo w teatrze byłoby kolaboracją.

Unikalne cechy Kameleon był jedynym lokalem, którego historia artystyczna splata się tak bezpośrednio z tragedią konkretnych muzyków-patriotów. Historia Braci Motylińskich – jazzmani rozstrzelani za odegranie hymnu – czyni z niego miejsce o wyjątkowym ładunku symbolicznym, wykraczającym daleko poza jego funkcję muzyczną.