Profil artystyczny FF był lokalem osobnym – niemal niewidocznym dla szerokiej publiczności, a jednak kluczowym dla środowiska jazzowego Warszawy. Nocny klub w podziemiach kamienicy przy Niecałej, działający od 1936 roku, w czasie okupacji stał się oficjalnym klubem muzyków, gdzie jazz grany był nie dla przypadkowej publiczności, lecz wyłącznie dla znawców i samych artystów. Był to jedyny lokal funkcjonujący jako prawdziwy klub muzyczny w nowoczesnym sensie tego słowa.

Artyści i repertuar Centralną postacią FF był Aleksander Tumel – saksofonista opisywany przez wszystkich, którzy go słyszeli, jako fenomen wyprzedzający epokę. George Scott wspominał, że Tunel grał tak jak amerykańscy Murzyni – co w realiach okupowanej Warszawy było określeniem najwyższej rangi. Tunel występował tu z kwartetem: trębaczem Władysławem Figlem, pianistą Bogdanem Napieralskim i perkusistą Mieczysławem Kleckim. Repertuar obejmował standardy jazzowe, fantastyczną improwizację i własne kompozycje Tumala, zaskakujące nowoczesną harmonią. Regularnie grał tu również Jan Ziółkowski, a po skończonej pracy w innych lokalach przychodziło wielu muzyków, by posłuchać Tumala.

Klimat i grupa docelowa FF był jedynym lokalem w Warszawie, gdzie muzycy przychodzili jako publiczność. To fundamentalnie różniło go od wszystkich pozostałych miejsc – był przestrzenią wzajemnego kształcenia i inspiracji, nieformalnym laboratorium jazzowym, gdzie wymieniano doświadczenia i słuchano kogoś, kto potrafił grać jazz tak, jak jeszcze mało kto w Polsce. Wieczorami, po zamknięciu innych dancingów, FF ożywał jako miejsce autentycznych artystycznych poszukiwań.

Unikalne cechy FF był jedynym lokalem funkcjonującym jako prawdziwy klub muzyczny – miejscem, gdzie jazz był celem sam w sobie, a publiczność stanowili muzycy. Postać Aleksandra Tomala, okryta niebem wyjątkowości w relacjach wszystkich, którzy go słyszeli, czyni z FF miejsce szczególnie ważne dla historii polskiego jazzu, choć jego znaczenie przez lata pozostawało niedocenione.