Władysław Figiel był muzykiem, który całe życie był tam, gdzie muzyka naprawdę się działa — sideman doskonałym, liderem niezawodnym, trębaczem biegłym i wszechstronnym. Od orkiestr Henryka Golda i Jerzego Petersburskiego przez własną Alhambra Jazz

Stefan Bucholc był artystą, który wyprzedzał swój czas — pianista jazzowy o tak głębokiej wrażliwości harmonicznej i tak naturalnym wyczuciu swingu, że Leopold Tyrmand bez wahania uznał go za pierwszego prawdziwego polskiego jazzmana i

Wiesław Brudziński grał jazz w czasach, gdy było to aktem odwagi — i robił to z pasją, która potrafiła wypełnić nawet piwnicę czy szpitalny korytarz brzmieniem nadziei. Saksofonista, trębacz, akordeonista i pianista, współtwórca studenckiej

Zygmunt Białostocki był człowiekiem, który pisał piosenki trafiają wprost do serc — i wiedział, jak sprawić, żeby zabrzmiały dokładnie tak, jak sobie wyobrażał. Kompozytor, aranżer, pianista i autor tekstów, przez lata związany z warszawskimi

Walerian Bikont był muzykiem, którego obecność w orkiestrze oznaczała gwarancję profesjonalizmu i klasy. Trębacz i gitarzysta o gruntownym wykształceniu, zdobytym jeszcze w Petersburgu, przez lata współtworzył brzmienie najlepszych warszawskich orkiestr tanecznych — Henryka Golda