Jan Ziółkowski był liderem z powołania — muzykiem, który przez ponad dekadę utrzymywał swój zespół salonowo-jazzowy na szczycie warszawskiej sceny muzycznej, zmieniając składy, lokale i repertuar, a jednak zawsze pozostając sobą: eleganckim, muzycznym i

Mieczysław Wróblewski był pianistą i dyrygentem, dla którego elegancja była nie postawą, lecz naturalnym stanem. Wykształcony w Warszawskiej Wyższej Szkole Muzycznej, od 1931 roku akompaniował największym gwiazdom — Toli Mankiewiczównie, Lucynie Szczepańskiej i Eugeniuszowi

Bronisław Stasiak prowadził orkiestrę, która brzmiała jak obietnica lepszych czasów — elegancka, swingująca, pełna lekkości i autentycznej radości, jakiej potrzebowała Warszawa w przededniu i podczas najcięższych lat swojej historii. Trębacz, akordeonista i lider, od

Juliusz Skowroński był saksofonistą, który uczył się jazzu wszędzie, gdzie się dało — w kawiarni Frascati słuchając Aleksandra Tumela, w Stalagu VII A wymieniając płyty z internowanymi Amerykanami, w Gdyni grając w orkiestrze Wilhelma

Jerzy Orzechowski był muzykiem, który przez całe życie był tam, gdzie muzyka naprawdę się działa — za zestawem perkusyjnym, przy klawiaturze akordeonu, na balach kapitańskich Batorego i w restauracyjnych salach od Łodzi po Gdynię

Kazimierz Obrębski prowadził orkiestrę, o której prasa pisała bez wahania: „rewelacyjna” i „pełna świetnych improwizacji”. Trębacz, kompozytor i lider, przez całą wojnę był stałą obecnością w najważniejszych kawiarniach jazzowych Warszawy — od Frascati i

Bohdan Napieralski wiedział, jak sprawić, żeby wieczór w restauracji stał się wydarzeniem. Pianista o eleganckim, pewnym stylu, lider orkiestry i gospodarz artystyczny, przez lata budował muzykę, która towarzyszyła ludziom w najpiękniejszych chwilach. Zaczynał jako

Daniel Łopatowski był liderem orkiestry, której brzmienie zapamiętywało się na długo. Klarnecista, saksofonista, skrzypek, kompozytor i dyrygent — wraz z bratem Włodzimierzem stworzył jeden z najbardziej rozpoznawalnych i stabilnych zespołów polskiej muzyki rozrywkowej i

Tadeusz Kwieciński był muzykiem, który nie bał się rywalizacji — i to go wyróżniało. Skrzypek, saksofonista i dyrygent, aktywny uczestnik słynnych meczów i konkursów orkiestr w Bodedze i Melodii, przez lata udowadniał, że jego

Leopold Kronenberg był człowiekiem, dla którego muzyka była wyborem serca, a nie koniecznością. Potomek wybitnej rodziny przemysłowców i finansistów, absolwent angielskiej szkoły średniej i Wyższej Szkoły Agrarnej, mógł podążać zupełnie inną drogą — a

Zygmunt Jaroszewski był tym muzykiem, bez którego żadna orkiestra swingowa nie brzmiała tak, jak powinna — puzonistą solidnym, precyzyjnym i doskonale wpisującym się w duże sekcje dęte. Zaczynał u Henryka Golda, gdzie uczył się

Henryk Gold był zjawiskiem łączącym światy, które rzadko kiedy rozmawiają ze sobą — klasykę i jazz, Filharmonię Warszawską i dancingowe lokale, Conservatoire Glazunova w Moskwie i kawiarnię Ziemiańska. Skrzypek, aranżer, dyrygent i kompozytor, który